Meditasyon – Yıl A

Litürji

Kutsal Kitab’ın Okunması

1.Oku: Özdeyişler 31,10-13.19-20.30-31; Mezmur 127; 2.Ok: 1.Selanikliler 5,1-6; İncil: Matta 25,14-30

Süleyman’ın Özdeyişleri kitabının bu sayfası bir soruyla başlar: “Güçlü bir kadın, kim bulabilir onu?”. Biz, özellikle erkekler olarak bizler, her zaman kadınların zayıf olduğunu söylemişizdir. Bugün ise zayıflığın 
göreceli olduğunu görüyoruz. İstek gücü bakımından, Allah’ın isteğini kararlılıkla yaşamakta, yoksullara merhametli sevgiyi istikrarlı bir şekilde bahşetmekte, erkekleri geride bırakan kadınlar olabilir. Nitekim 
aynı sayfada şöyle denir: “Mazluma kollarını açar, yoksula elini uzatır”. Güçlü kadın sadece kendi evini, kocasını ve çocuklarını düşünmez; ihtiyaç içinde olan herkesi fark eden ve onlara yardım eden 
ilahi bir yüreğe sahiptir. Böylece o, Allah’ın şanı haline gelir, çünkü eylemleri, tüm insanları seven o Allah’ın varlığını ortaya çıkarır ve sevgisini gerçekleştirmek için kendini sunar. Bu küçük sayfa Aziz Pavlus’un öğüdünde yankı bulur. O, şunu göz önünde bulundurur ve bize hatırlatır: “Hepimiz ışığın çocukları ve günün 
çocuklarıyız; geceye de karanlığa da ait değiliz”. Hayatımız herkes için değerlidir, çünkü ışığın çocuklarıysak, birçokları için, diğer herkes için, hala karanlıkta olanlar ve herkesi kucaklamaya hazır olan Baba’ya 
ulaşmak için elinden tutulmaya ihtiyaç duyanlar için bir kutsama oluruz. 

Biz de uyanık kalacağız, dikkatli ve hazır olacağız; çünkü Rab’bin “gece hırsızı gibi” geleceği doğrudur. Nitekim “zamanlar ve anlar konusunda” havari, bizim bilgilendirilmeye ihtiyacımız olmadığını bilir; çünkü 
İsa’nın öğütleriyle ve benzetmeleriyle ne söylediğini zaten biliyoruz. Ayrıca, refah içinde “barış ve güvenlik” gören sahte peygamberlere güvenemeyeceğimizi de biliyoruz; oysa o an, en zor andır: refah, imanın 
reddedilmesine yol açar. İsa’nın bugün anlattığı benzetme, şu konulara ışık tutuyor: uyanık olmak, bize emanet edilen hizmette sadık kalmak, hayır işlerinde aktif olmak. Bir adam, hizmetkarlarının onu göremeyeceği ve kendilerinin de görülmeyeceği uzaklara gider. Her birine, yerine getirmeleri gereken 
kendi yeteneklerine uygun bir görev verilir. Hizmetkarların çoğu efendileri için çaba gösterir: ona sadık kalırlar, onun sevincini düşünürler, onu memnun etmek için her şeyi yaparlar. Kısacası, hizmetkar 
olmaya devam ederler ve efendileriyle dostluklarını sürdürürler. Çalışmaları meyve verir; efendileri geri döndüğünde ve onlarla karşılaştığında, sanki hiç uzaklaşmamış gibi bu meyveleri sevinçle ona 
sunarlar. Bu benzetme, hizmetkarların eline teslim edilen talant, yani parasal zenginliklerden bahseder. Onlar bunlardan daha fazlasını kazanır ve hepsini teslim ederler. Onların sevinci, hizmet etmek ve sadık 
sevgilerinin meyvesini sunmaktır. Hizmetkarlarından biri – adı geçmeyen başka bazı diğerlerinin de bir örneği olarak – efendisine karşı sevgi duymaz ve bu nedenle kendisine verilen görev karşısında korkuya kapılır: Ona şu sözü tekrarlamak gerekir: “Sevgide korku yoktur”! Sevgisi olmadığı için korku, onun bencil bir karar almasına neden olur. Görevini terk eder, parayı saklar ve efendisi için değil, kendisi için yaşar. Efendisi geldiğinde, ona verecek hiçbir şeyi yoktur; sadece aldığı parayı verebilir, yani yerine getirmediği hizmetin hiçbir meyvesi yoktur. Sevmiş ve sadık kalmış olanlara efendisi şöyle diyebilecektir: “Sen küçük işlerde güvenilir olduğunu gösterdin, ben de seni büyük işlerin başına geçireceğim. Gel, efendinin şenliğine katıl”. Oysa korkmuş olana şöyle demelidir: «Sahip olmayanın, sahip olduğu da elinden alınacaktır». Kendimize şunu sorabiliriz, hatta soruyoruz: Neden o efendi, on talant gibi muazzam bir meblağı geri veren hizmetkarına «Az şeyde sadık oldun» der? O meblağ «az» değildir, tam tersine! Peki «Sana çok şey üzerinde yetki vereceğim» ne anlama gelir? Az ve çok kelimeleriyle neyi kastetmektedir? İsa’nın anlattığı hikayenin bir benzetme olduğunu biliyoruz: Bu benzetmeyi, imgeden çıkıp gerçeği gördüğümüzde anlayabiliriz. “Az” olan; talantlardır, bu dünyanın krallıklarında değeri olan  zenginliklerdir. “Çok” olan ise, onun “Efendinin sevincine katıl” demesine neden olan şeydir. O efendinin sevinci, göklerin 
Krallığı’nda bulunan sevincidir. Dolayısıyla “çok”, bizi göklerin Krallığı’nın zenginliklerine yönlendirir. Bu zenginliklere bir isim verebilir miyiz? Sadık hizmetkarlar bu zenginlikler üzerinde yetki alırlar. Allah’ın Krallığı’nda bu nitelikteki zenginlikler nelerdir? Bunlardan bazılarını sayabiliriz: iman, umut, sevginin meyveleri, imanın gizemleri, hem imanı hem de sevgiyi destekleyen Söz, göksel Pederimizin merhametli yüzünü ortaya koyan işler, tıpkı “güçlü kadın”ınkileri gibi. Tüm bu okumalar, şu sözün tam da her birimize yönelik olmasını arzulamamıza yardımcı olur: “Efendinin sevincine katıl!” Bizler, açıkça görüleceği üzere, gerçekten de “ışığın çocukları”yız!

P. Vigilio Covi

Litürji

Kutsal Kitab’ın Okunması

12/11/2023 – OLAĞAN DEVRE – 32. Pazar Günü – A

1.Okuma 1Kr. 8,22-23.27-30 Mezmur 94 2.Okuma 1Pet. 2,4-9 İncil  Yu. 4, 9-24

Aziz Pavlus imanlıları teselli ediyor: Onlar, Rab’bin kısa müddet sonra döneceğini düşünmelerinden dolayı ölen imanlıların İsa’nın şanlı gününde bulunamayacaklarını zannediyorlardı! Havari, Rab’bin kimseyi ayırt etmeyeceğini açıklıyor: Geleceği zaman imanlı ölüleri de çağıracaktır!

Rab bizim ve ölülerin mevcudiyetinden aynı derecede sevinç duymakta. Bizler Allah’ın her şeye kadir sevgisini anlayacak kabiliyette değiliz. Bu sebepten dirilişi anlamakta zorlanıyoruz. Rab bizleri Kendisi ile birlikte istiyor!

Rab, hikayesinde anlattığı gibi, bizleri tedbirli ve hikmetli genç kızlar gibi yanında istiyor. On genç kızın hepsi büyük sevinçle düğüne eşlik etmeleri gereken güveyin gelmekte olduğunu bilmekteler. Onun gündüz gelebileceği gibi gecenin ortasında da gelebileceğini biliyorlar. O’na hakikaten güzel bir karşılama yapmak isteyen kızlar kendilerini hazır bulunduruyorlar ve kandilleri için yedek yağ da bulunduruyorlar. Başkaları ise yedek yağ almayı düşünmediler: Bu ne demektir? Bu, güveye olan sevgilerinin var olmadığını veya sahte olduğunu göstermektedir. Çağrı geldiğinde, tedbirli ve hikmetli kızların sevgisi, tembel ve sahte kızlara yardımcı olamaz. Tembel ve sahte olanlar böyle tanınır ve bulundukları yerde kalırlar, ışıksız, ısısız, sevgi sevinci olmayan yerlerinde kalırlar!

İsa’nın bizlere bu hikayeyi anlatmasının sebebi; O’nun bizleri uyanık olmaya, Kendisi ile karşılaşmaya hazır olmamıza, Kendi hoşuna gitmemize yardımcı olmak istemesidir.

O bize karşı veya arzularımıza karşı herhangi bir şey yapamaz ve de bir şey yapmak istemez. Biz kurtarılmak istemiyorsak, O bizi kurtaramaz. Kurtuluşumuz, bize doğru gelen Kurtarıcıyı, İsa’yı kabul etmektir, O ki Kendini herkese sunmaktadır ve herkesin sevgisini kabul ederek herkesin tam ve ebedi sevince katılmasını sağlamaktadır. İsa kendisi bize: “Sizi tanımıyorum” demeye mecbur olmaktan acı çekecektir.

Fakat akılsız kızlara bunu söylemeye mecburdur: “Sizi tanımıyorum”, yani siz hayatıma katılmamakta, Egemenliğim ile sevgimin ve hikmetimin yayılmasına ilgi göstermemektesiniz. “Sizi tanımıyorum”! Ve de hiç bir şeyi yapamıyorum: Mademki sadece kendi menfaatiniz için gelmektesiniz size, ”Benimle cennette olacaksın” diye söyleyemiyorum. Cennette de memnun olmayacaksınız çünkü yüreğinizde karşılıksız sevginin eksikliği var, benimle olan birlikten de yoksunsunuz. Eğer bizler O’nu reddedersek, bize bu cevaptan başka bir cevap veremeyecektir. O bizleri O’nun gelişi için arzulu görürse, kapıyı büyük bir arzuyla açar.

Gerçek hikmet budur: O’nu sevgiyle aramak, sabah erkenden, ısrar ve devamlılıkla O’nu aramak, ilk okumada okuduğumuz gibi. İsa, Kendisini arayanlara kendini gösterir. O’nu aramayanlar ise yüreklerinde boşlukla ve bakışlarında kederle kalırlar, çünkü yaşamlarına ve ölümlerine bile anlam veremezler. 

Bu sebepten şöyle tekrar edeceğiz: Ey Rab’bim, ruhum sana susamış! Senin sevgin yaşamdan iyidir bu yüzden dudaklarım seni yüceltir.

Bu duayı tekrar ederken bizleri yanına isteyen İsa’nın hoşuna gittiği şekilde yaşamaya çalışacağız, O ki bizleri sevinç ve huzura kavuşturacak güveydir!

Litürji

Kutsal Kitab’ın Okunması

1. Okuma: Vahiy 7,2-4.9-14; Mezmur 23; 2. Okuma: 1.Yuhanna 3,1-3; İncil: Matta 5,1-12

Bugünkü bayramı anlamamıza yardımcı olabilecek yanıt olan mezmurun bir dizesiyle başlıyorum: «Kim Rab’bin dağına çıkabilir? Kim O’nun kutsal yerinde durabilir? Elleri pak, yüreği temiz olan, gönlünü putlara 
kaptırmayan kişi». Mezmur yazarı kendine, ya da bize, iki soru soruyor: Biz insanlar Allah’a yaklaşabilir miyiz? O’nun yanında durabilir ve O’na eşlik etmenin tadını tadabilir miyiz? Bu bizce mümkün değildir, çünkü 
O’nun kutsallığı ve yüceliği bizi layık olmaktan uzak kılıyor. Ve sonra cevapları veriyor. Allah’a yalnızca «Elleri pak, yüreği temiz olan», yani kötülük ya da intikam duygularına, dünyasal ya da yalancı duygulara yer vermeyenler yaklaşabilir. «Gönlünü putlara kaptırmayann», yani aldatıcı ve sahte imgelerden uzak duran kişi de Allah’ın yanında kalabilir. Bizim Allahımızın, bu dünyadaki putlar olarak adlandırılan tanrılar gibi olmadığını biliyoruz: onlar insanın kötü duygularını da yaşarlar. Aslında onlar insan tarafından hayal edilmiştir ve bu nedenle insanın imkanlarını aşamazlar: onları bizden daha iyi olarak hayal etmeyi bile bilemeyiz.

Cevap, Allah’a yakın olma imkanının var olduğunu söylüyor: Azizler bu imkanı bilir ve yaşarlar. Onlar putları tamamen terk etmişlerdir ve İsa’nın sevgisi sayesinde «Elleri pak, yüreği temiz»dir. Aziz Yuhanna, Vahiy Kitabı’nda anlatılan vizyonlarında, “her ulustan, her oymaktan, her halktan ve her dilden oluşan, kimsenin sayamayacağı kadar büyük bir kalabalık” gördü. Bunlar, meleklerle birlikte, İsa’yı gönderen Allah’a 
ve Kendini bizim için Kuzu gibi feda eden İsa’ya duydukları sevinci haykıranlardı. Bunlar, hayatları Baba’nın hayatıyla, yani sevgisiyle bir bütün haline geldiği için, bizim Azizler olarak adlandırdığımız kişilerdir. Yine 
Yuhanna, birinci mektubunda, bizim hakkımızda “Allah’ın çocukları” olduğumuzu söyler. Bir düşünün: Allah’ın çocukları! Bu ifadeyi duymaya alışkın olmasaydık, bize abartılı, hatta küfür gibi gelebilirdi. Allah’ın çocukları! Kutsallığın ve yüceliğin niteliklerini taşıyan Allah’ın yaşamını bizler de yaşıyoruz. Elbette kendimizi Allah’ın 
çocukları olarak adlandırabiliriz çünkü Oğul, tek Oğul, biricik Oğul, Sözü, alçakgönüllülüğü ve haçı aracılığıyla hayatımıza girdi. Dolayısıyla biz de İsa sayesinde Azizlerin kutsallığını paylaşıyoruz. Sayılması imkansız olanların listesini uzatıyoruz! Fakat Yuhanna bize bir şart olduğunu söyler: bu, “kendini O’nun saf olduğu gibi arındıran” kişiler için geçerlidir. İçimizde ve yaşamımızda dünyayı yöneten putlar varsa, kutsal ve Allah’ın çocukları olmak mümkün değildir. Bugün sevgi ve saygıyla andığımız Azizler, kendilerini arındırma 
çabasını göstermişlerdir; bu, İsa’nın haçını ve “putlara yönelmeyen” kimsenin hayatından asla eksik olmayan kendi haçlarını taşımak pahasına gerçekleşmiştir. Hayranlık duyduğumuz, izlemek istediğimiz, bizi peşinden sürükleyen birer örnek olan bu Azizlerin hayatı nasıldır? Bunu İsa’nın Kendisinden dinleyelim. Bunu, işlerini bırakıp dağda O’nu izleme yorgunluğuna giren öğrencilerine ve kalabalığa yönelttiği ilk konuşmasında bize 
söylemiştir. Orada on kez sevinç haykırışında bulunmuştur. Şimdi, O’nunla birlikteyken, on emri yerine getirmenin artık bir yük olmadığını anlamamıza yardım etmek istiyordu; çünkü Baba’nın sevgisini deneyimleme lütfuna sahibiz; bu sevgiyi O’ndan alıyoruz ve onu herkese sunarak yaşıyoruz. İsa’nın, O’nu dinleyenlere yansıyan sevinci, dokuz kez “Ne mutlu” sözcüğüyle, onuncu kez ise “Sevinçle coşun” sözcüğüyle ifade edilir. Sanki şöyle diyormuş gibi: “Artık ben, İsa, geldim; Musa’nın başlattığı yol sona eriyor: günahlar ve sadakatsizlikle işaretlenmiş, zorlu ve yorucu bir yol, her ne kadar daima ilahi merhametin eşlik ettiği bir yol olsa da. O zamanlar sadece Musa dağa çıkabilirdi, oysa şimdi herkes Allah’ın huzuruna yaklaşabilir. Ve bunu İsa’yı dinleyerek deneyimlerler. Basit ve yoksul insanın yolunda ne olduğunu gören, İsa’dır: zorunlu olarak katlanılan değil, sadelikle kabul edilen yoksulluk; insanların yüreklerini kaplayan kötülükten gelen acı; yüreği her şeye memnun kılan alçakgönüllülük; yürek saflığı; barışı yayma arzusu; şimdiden Peder Allah’a benzerlik olan merhamet; her zaman Allah’ın isteğinde olma arzusu; zulme ve hatta iftiralara tahammül etme gücü. Tüm bunlar, “mutlu” olmayı besler ve bozmaz; sevinme ve göklerin krallığının bir parçası olma imkanını, yani Baba tarafından aramızdaki Allah olarak gönderilen krallığın kralını –İmmanuel’i– izleme, sevme, dinleme ve bu krala itaat etme imkanını elimizden almaz! Hepimiz, “masum eller ve saf kalplerle”, gözlerimiz putlardan uzak halde Allah’a yakınız!

P. Vigilio Covi

Litürji

Kutsal Kitab’ın Okunması

1. Okuma: Çıkış 2,20-26; Mezmur 17; 2. Okuma: 1.Selanikliler 1,5-10;  İncil: Matta 22,34-40

Bugünkü Allah sözünde bizim için yeni bir şey yok. “En büyük” emri ezbere biliyoruz ve onu nasıl yaşamamız gerektiğini biliyoruz. Nasıl yaşamamız gerektiğini: Neden böyle söylüyorum? Çünkü böyle bir emri aslında tam olarak asla yerine getiremeyiz. Allah’ın emirlerini yerine getirmek için İsa geldi ve bunları haçta yerine getirdi. Sevgi emrinin bizi nereye götürdüğünü görmek istiyorsak, Golgota’ya gitmeliyiz; onu yaşamak istiyorsak haçı göz önünde bulunduracağız. Bunu yapabiliriz, hatta bazen bunu yapmak da isteriz; çünkü Baba’nın cevabını biliyoruz: Oğul’un, evlatların da dirilişi ve sonsuz yüceliği. “Tüm yüreğinle, tüm ruhunla ve tüm aklınla” sözleri ulaşılamazdır. Üç kez tekrarlanan o “tüm” kelimesi bizi şaşırtır ve her zaman yetersiz 
olduğumuzun farkına varmamıza götürür. Ve bizi alçakgönüllü kılar; tıpkı Allahımız ve Babamızın alçakgönüllü olduğu gibi, tıpkı İsa’nın insanlığında ve ilahiliğinde alçakgönüllü olduğu gibi. Nasıl tüm 
yüreğimle sevebilirim? Bu imkansızdır. Bunu yapabilmek için Allah’ın Kendisiyle bir bütün olmam gerekirdi.

İsa, yorulmadan her zaman dua etmemiz gerektiğini söylediğinde içimize koyduğu arzu budur. Aslında 
“dua etmek” kelimesi, Allah ile, O’nun sevgisiyle ve dolayısıyla O’nun isteği ile bir bütün olmayı güçle arzulamak anlamına gelir. İsa, bir Kutsal Yasa bilgini olan bir Ferisi’ye cevap vermekte idi. Bu 
kişi soruyu sorarken iyi niyetli değilmiş; bu, İncil yazarı tarafından açıkça belirtilmiştir. Fakat İsa bu sefer niyetlere aldırış etmez. Soru, gerçek, derin ve ciddi bir cevabı hak etmektedir. Ferisinin atıfta bulunduğu emirler, onlara göre altı yüz on üçtü; dolayısıyla soruyu soranın ne beklediğini tahmin etmek gerçekten zor olurdu. Fakat İsa her zaman Peder’e, O’nun isteğini, yani O’nun kusursuz sevgisini bilmeye yöneliktir. Baba’yı sürekli gören kişi, soru tuzağı olsa bile soruya cevap vermekte zorlanmaz. En büyük emir, kutsal kitaplarda On Söz’ün başında belirtildiği gibi, Allah’ı her şeyin üstünde tutan emirdir: “Ben, senin Allahın Rab’bim” ve 
“Dinle, ey İsrail: Rab bizim Allahımızdır, Rab tektir. Rab’bi, Allah’ı, bütün yüreğinle, bütün ruhunla ve bütün gücünle seveceksin”. İsa bunu sevinçle duyurur; sadece Kutsal Yasa Bilgini’ne cevap vermek için değil, 
aynı zamanda öğrencilerinin de duyması için. Birinci emrin doğrulanması için gerekli olan ikinci emirle devam eder. Çünkü “dul ve yetimi” severek O’na itaat etmezsen, Allah’ı bütün yüreğinle sevmiyorsun demektir. Allah’ın, yoksulu dinlediğini ve “benden yardım dilediğinde, onun feryadını işiteceğim” diye uyaran Sözünü yerine getirmezsen, Allah’ı hiç sevmiyorsun demektir. Ve İsa, bilmeyenler ya da bilmek istemeyenler için şunu ekler: Yaşam sevgisi, evlilikte sadakat, doğru sözler söyleme, servet ve derin arzularla olan ilişki, ebeveynlere gösterilmesi gereken saygı gibi diğer tüm emirler de, tekrarlanan şu sözle bağlantılıdır: “Seveceksin”. Sevmeyi nasıl öğreniriz? İsa bugün bunu söylemiyor, ama kendi öğrencilerine şöyle diyecek: “Benim sizi sevdiğim gibi”. O, sadece bilen değil, aynı zamanda örnek vererek öğreten Öğretmen’dir. Aziz Pavlus da Selaniklilere yazdığı mektupta, tam da bu örneğin herkesi cezbettiğini ve sevgiyi görmelerine yardımcı olduğunu bize anlatır. Ayrıca, onların sevgiyle meyve veren imanlarının putperestler tarafından da bilindiğini ekler. Artık onlar şunu biliyorlar: “Putlardan Allah’a döndünüz, yaşayan ve gerçek Allah’a hizmet etmek ve göklerden O’nun Oğlu’nu beklemek için”. Hatta şunu da söyleyebilir: “Allah’a olan imanınız her yere 
yayıldı, öyle ki bundan bahsetmemize gerek kalmadı”. Müjde’yi duyurmanın en iyi ve en etkili yolu budur.
Bugün, yakın çevremizde de yeniden müjdeye ihtiyaç duyan bir dünyada yaşadığımızdan dolayı, bundan ders alabiliriz. Allah’ın bizden beklediği sevgi budur: Oğlu’nu henüz O’nunla karşılaşmamış olan herkese tanıtmak. Bizim için Allah’ı tüm yüreğimizle sevmek ve komşumuzu kendimiz gibi sevmek, sadece yetimlerin, dulların ve yabancıların maddi ihtiyaçlarına özen göstermekle kalmayacak, her şeyden önce çocukların ve 
yetişkinlerin, günahtan kurtaran tek ve gerçek Kurtarıcı olan İsa ile karşılaşma, O’nun Sözünü tanıma ve O’nun izinden gitme gibi manevi ihtiyaçlarını karşılamak anlamına gelecektir. İsa Mesih’in İncil’ini taşıyın; yararlı olan, Aziz Françesko’nun Kardeşlerine söylediği gibi, bazen sözleri de kullanmak gerekir. Bugünün Mezmur’undaki sözlerle sevinçle dua edeceğiz: “Seni seviyorum, Rab, benim gücüm, Rab, benim kayam, benim kalem, benim kurtarıcım”.
                                                                         

P. Vigilio Covi

1.Okuma Yeşaya 45,1.4-6  Mezmur 95  2.Okuma 1.Selanikliler 1,1-5  İncil Matta 22,15-21

Litürji

Kutsal Kitab’ın Okunması

Göklerin krallığında yaşayan ve Allah’ın gönderdiği krala kulak verip itaat eden kişi, bu dünyanın krallıklarının üyeleriyle ve yetkilileriyle ne tür bir ilişki kurabilir ya da kurmalıdır? Onlara tamamen yabancı mı kalmalıdır, yoksa ona görevler, sorumluluklar yüklenebilir ve onun herkes ile ilişkiler kurma imkanı olabilir mi? Bugünkü okumalar bu konuyu ele alıyor. Peygamber Yeşaya, Pers Kralı Koreş’in yaptıklarını inceliyor. MÖ 6. yüzyılda Nebukadnezar hanedanının iktidarını ele geçiren Koreş, önceki hükümdarların aksine, egemenliği altındaki halkların dinlerine saygı gösteriyordu. Bu nedenle, yetmiş yıldır Mezopotamya’ya sürgün edilmiş olan Yahudilere de, isterlerse vatanlarına dönmelerine izin verdi. Onlara Kudüs’teki şehri ve hatta tapınağı yeniden inşa etmelerine izin verdi. Bu çalışmalar için gerekli maddi yardımı da sağladı. Birçok Yahudi bu politikadan yararlandı; öyle ki, bu yeni kralı, O’nu tanımamasına rağmen, Allah’ın büyük bir armağanı ve O’nun tarafından yönlendirilen biri olarak gördüler: “Seni adınla çağırdım, sana bir unvan verdim, sen beni tanımıyor olsan da”. Peygamber Yeşaya bize bu konuda güzel bir tanıklık sunar. Bu kralın kararları tam da Allah’ın isteğidir; Allah onu kutsar ve ona refah bahşeder. Onun kararları sayesinde İsrail’in Allah’ı, herkesi seven ve herkesin yanında olan gerçek Allah olarak birçok halk tarafından tanınabilir: “Doğu’dan ve Batı’dan bilsinler ki, benden başka hiçbir şey yoktur. Ben Rab’bim, benden başka yoktur”.

Ferisiler ve Herodes yanlıları, İsa’nın ağzından uygunsuz sözler yakalamaya çalışarak onu suçlayıp mahkum edebilmek için O’nun huzuruna geldiklerinde, ulusların yöneticilerinin kesinlikle kabul edilemeyecek düşmanlar olduğu yönündeki, Yahudi halkı arasında hala yaygın olan zihniyeti kullanırlar. Allah’ın Koreş’e yönelttiği Yeşaya’nın sözlerini unutmuşlardır. Rab’be yönelttikleri soru bir tuzaktır. Eğer İsa, Sezar’a vergi ödenebileceğini söylerse, düşmanlarla işbirliği yapmama kuralına bağlı olan Ferisiler’in gözünden düşerdi. Ödenemeyeceğini söylerse, Romalılarla anlaşmak zorunda olan Herodes’in düşmanı olurdu. İsa’yı cevap vermeye teşvik etmek için, dalkavukça sözlerle başlıyorlar: “Senin doğru biri olduğunu ve Allah’ın yolunu gerçeğe uygun olarak 
öğrettiğini biliyoruz”. İsa, bu cümlelerinin aldatıcı tonunu fark eder: Gerçekten onlar, O’na itaat etmek için O’nu bir Öğretmen olarak dinlemeye hiç çalışmamışlar ya da bunu kanıtlamamışlardır. Bu sefer de İsa tepki olarak cevap vermez; İncil yazarı bunu belirtmese de, gözlerini, kulaklarını ve kalbini Babasına yöneltilmiş tutar. O, Koreş’u kutsayan ve onun pagan ve putperest olmasına rağmen halkı için onu kullanan Allah’tır. Allah, kendi evlatlarına iyilik etmek için Tiberius Sezar’ı bile kullanabilir. Fakat evlatları, yaşamlarının her 
zaman Baba’nın elinde olduğunu unutmamalı ve unutamazlar; varlıklarını, On Emir’i, peygamberleri ve onların vaatlerini ve her şeyden önce, Vaftizci Yahya’nın daha önce müjdelediği gibi, dünyanın günahını ortadan kaldırmak için gelecek olan Mesih’i o Baba’ya borçludurlar. Bu nedenle İsa, emin ve özgür bir şekilde şöyle cevap verir: Sezar’a mı? Ona ait olanı verin. O, girişimleriyle size fayda sağlıyor. Sizden istediği parayı ona verebilirsiniz. Hatta, Yasa’ya bu kadar önem veren siz Ferisiler için: onun parasının cebinizde bile olmaması gerekirdi; zira üzerinde emirle çelişen bir resim ve küfür niteliğindeki ‘Tiberius Caesar, divi filius’ yazısı bulunmaktadır. Onu ona verin. Ama geri kalan her şeyin yukarıdan geldiğini unutmayın; Allahınızın merhametini ve sadakatini herkese, Sezar’a bile duyurmak için acil bir göreviniz olduğunu unutmayın. Kalbiniz O’na aittir. Onu her zaman O’na verin, her şeyiyle, kendi çıkarlarınız için hiçbir şey saklamadan.
Selanikliler bunu yapmaktadırlar; öyle ki Aziz Pavlus, tüm yüreğiyle Allah’a şükrediyor. Ve onlara “O’nun tarafından seçildiğinizi” hatırlatıyor; işte bu yüzden imanınız ve umudunuz, örnek niteliğinde sevgi meyveleri veriyor. Biz de kalplerimizi, hayatlarımızı, arzularımızı İsa’ya sunalım ki, varlığımız tam olarak Allah’a ait olsun! Tüm halklar için, sadece Yahudilerin değil, tüm insanların Allah’ı olan O’nun iyiliğinin ve merhametinin tanıkları olacağız. O’nu herkes için Peder olarak tanıtmak, bizim görevimizdir!

P. Vigilio Covi

1.Okuma Yeşaya 25,6-10 Mezmur 22 2.Okuma Filipililer 4,12-14.19-20 İncil Matta 22,1-14

Litürji

Kutsal Kitab’ın Okunması

Bu pazar günü büyük bir sevinç müjdeleniyor. Peygamber, seçkin kişilerin değil, “tüm halkların” bile katıldığı, son derece zengin bir ziyafet görüyor. Neden? Şaşırtıcı bir haber geliyor: Artık insanları birbirinden 
uzak tutacak kadar korku uyandıran ölüm yok. Gelmesi gereken kişi geldi: “İşte Allahımız; O’nun bizi kurtarmasını ummuştuk”. Bu haber kesindir ve sadece İsrail halkı için değildir; o da sürekli olarak azarlanmak 
zorunda kaldığı utançtan arındırılacaktır. İsa, Yeşaya’nın bu sayfasından esinlenerek baş kahinler ve Ferisiler 
için bir benzetmesini oluşturur. Onlar, O’nun ilgisine özellikle muhtaçtırlar; tapınakta gözlerinin önünde sunulan işaretleri yorumlayamayanlardır: Körlerin gözleri açılmış, topallar sevinçten zıplamışlardır. Bunlar, peygamberlerin Mesih’in, yani Allah adına ve O’nun gücüyle halkın kurtuluşu ve iyiliği için hareket eden kişinin gelişi için öngördüğü işaretlerdi.

İşte, peygamber, bu sevincin tüm halklar için olacağını müjdeliyor. İsa, yüzbaşının ve Kenanlı kadının dualarını kabul ederek, ve de putperest topraklara girip şeytan tarafından ele geçirilmiş kişileri kurtararak bu 
tür işaretler de vermişti. Halklar için sevinç yaklaşıyor; önceden müjdelenmiş ve tadına varılmış durumda.
Şimdi İsa, hazır bir ziyafetten söz ediyor. Önderler ve Ferisiler, Yeşaya’nın müjdelediği ziyafetin sevincini düşünebiliyorlar mı? O zaman, İsa’nın kendilerinin katılmak istemedikleri şöleni kastettiğini anlarlardı. Onlar bunu önemli görmüyorlar; kendilerine göre bu, bir şölen değil. Daveti reddedenlerin yapacak başka işleri var. Kralın sevinci onları ilgilendirmiyor. Kral, oğlunun düğünü için bu ziyafeti veriyor: Oğul, gelin yani İsrail halkı için hayatı verecek. İlk davetlilerin reddetmesi üzerine, kral başka insanlar bulmak için çaba sarf ediyor: ya günahkar ya da hasta oldukları için Allah’ın huzurunda bulunmaya layık görülmeyen, “kötü ve iyi” olarak nitelendirilen, en alt tabakada sayılan herkesi buluyor. Bunlar davetten keyif alacak ve krala sevinç vereceklerdir. İsa, anlatısında onları zaten salonda, yemek yemeye ve sevinmeye hazır halde bize gösterir.
Baş kahinler ve Ferisiler neyi anlayabiliyorlar? Kendilerini, peygamberlerin vaatlerinden yararlanmak üzere Allah tarafından davet edilmiş sayanlar onlardır. Fakat onlar için bu vaatler uzak, asla gerçekleşmeyecek şeylerdir: Kendilerini, yaptıklarından kimseye hesap vermek zorunda olmayan efendiler olarak görürler. Tapınak alanında bile kendi çıkarları için rahatsız edilmeden işlerini yürütebilirler. Kesinlikle, Nasıra’dan gelen biri, kendilerinin lanetli saydıkları o halk tarafından alkışlansa bile, onların niyetlerini değiştirmez. İsa, henüz sona ermemiş olan benzetmesini sürdürür. Son kısım, öğrencileri için de bir ders olacaktır. Düğüne katılanlar arasında dikkat çeken biri vardır. Gelmiş, daveti kabul etmiştir, fakat düğün kıyafetini giymeyi reddetmiştir. Neden? Kendi kıyafetini değiştirmeyi kabul etmiyor mu? Diğer davetlilerle birlik içinde olmak için hiçbir şey 
yapmayı istemiyor mu? Bu, kibirli bir davranış mıdır? Ziyafete katılma hakkına sahip olduğunu mu düşünüyor ve bunu karşılıksız bir armağan olarak görmüyor mu? Benzetmede kral bu reddetme karşısında öfkelenir ve kibirli, iddialı adama sorular sorar. Adam cevap veremez : kutsal bir gerekçesi yoktur ve göklerin krallığına layık olmadığı için dışarı atılır. Bu krallıkta sadece alçakgönüllülere, şükran duymaktan mutluluk duyanlara yer vardır. Bunu bilmek, öğrenciler için de yararlı olacaktır, çünkü onlar da kibirli ya da gururlu ayartmalara maruz kalabilecekler. Havari, Filipililer cemaatine yazarken, onlardan aldığı armağanlar nedeniyle duyduğu sevinci dile getirir. O onlardan hiçbir zaman bir şey istememiştir; aksine geçimini sağlamak için çalışmaktan her zaman memnun olmuştur. Yakın olduğu bu cemaatten de hiçbir şey istememiştir, fakat şimdi onların cömertliğini görmekten mutluluk duymaktadır; “Allah da, Mesih İsa’da, kendi zenginliğine göre her ihtiyacınızı cömertçe karşılayacaktır” diye emindir. Böylece, kendi cemaatinden maddi yardım almayı kabul eden Aziz Pavlus’un alçakgönüllülüğünü görüyoruz. O, onlara, tanıklık eder: her şeye, açlığa da tokluğa da, alışmış, çünkü “Beni güçlendirenin aracılığıyla her şeyi yapabilirim”. İsa, her durumda, hayatında daima mevcuttur: hem açlığa hem de refaha değer kılan O’dur; tam da tapınağın baş kahinleri tarafından reddedilen O’dur. 
Onlar, İsa’nın kendilerini rahatsız ettiğini ve O’nu gereksiz buldukları için ziyafet şölenini reddettiler. Biz seni kabul ediyoruz İsa, ve Baba’nın ve senin için şenlik yapmaya çağırdığı herkesin gözünde hoş görülmek için, seninle donanmayı kabul ediyoruz!
                                                                       

P. Vigilio Covi

Litürji

Kutsal Kitab’ın Okunması

1. Okuma: Yeşaya 5,1-7;    Mezmur 79;    2. Okuma: Filipililer 4,6-9;    İncil: Matta 21,33-43

İsa’nın baş kahinlere ve ihtiyarlara anlattığı bu benzetme, kurnazlık ve sağduyuyla hareket etmeyi bilen sevginin bir eseridir. O, Kral Davut’u zina ve cinayet gibi ağır günahlarından tövbe etmesi üzere gönderilen 
peygamber Natan’ı taklit eder. Natan nasıl yaptı? Bir benzetme anlattı ve ardından benzetmedeki ana karakterin davranışına ilişkin Davut’tan bir görüş istedi. Görüşünü açıklarken Davut, kendisini ölüm cezasına 
çarptırılmış saydı. İsa da öyle: benzetmesindeki kahramanlar hakkında görüş isteyecek ve önderler kendilerini mahkum edecekler. Onların günahı gerçekten çok ağırdır: peygamberlerin Mesih tarafından 
gerçekleştirileceğini müjdeledikleri mucizelere tanık olmuşlardır. 

Körlerin gözlerini açmak ve sakatların sevinçten zıplamasını sağlamak gibi mucizeleri gören kimse, o peygamberlik sözlerini hatırlamadan 
edemez ve bunları gerçekleştirmek için gönderilen kişiyi, Davut’un Oğlu, Allah’ın Oğlu’nu tanımadan edemez! Onlar, tüm bu kanıtlara rağmen İsa’yı tanımak istemediler; aksine, sıradan halkın O’nu tanımasını engellemek için her şeyi yapıyorlardı. Benzetme, ev sahibinin özenle dikip koruduğu bağla ilgilidir. Bağdan 
bahsetmenin ne anlama geldiğini herkes bilir: Zaten Yeşaya, kitabının bir bölümünü şu sözlerle başlatmıştı: “Sevgilimin verimli bir tepenin üzerinde bir bağı vardı”, “üzüm vermesini bekledi; oysa bağ, olgunlaşmamış üzümler verdi”. Ve o bağın, İsrail halkının bir simgesi olduğundan başka bir şey olmadığını anlamamızı sağlayarak devam etmişti. Bağ neden olgunlaşmamış üzümler verir? Halk, kendisini Allah’ın yasası 
konusunda eğitebilecek yetkin başlara sahip değildi ve sevgi ve merhamet dolu Allah’ın bilge ve özgürleştirici emirlerine itaat etmesine yardımcı olacak bir örnek de onlara verilmedi. İsa sözlerine şöyle başlıyor “Dinleyin”. Bu, Kutsal Yazılarda sıkça geçen bir kelimedir. Allah halka “Beni dinleyin” ya da “Beni 
dinleseydiniz” diyordu, ama şimdi İsa sadece “Dinleyin” diyor. Böylece, dağda üç havarisine “O’nu dinleyin” demiş olan Baba’nın Sözünü bize verenin Kendisi olduğunu anlamamızı sağlıyor. İsa’yı dinlemek önemlidir. 
İyi bakılmış bağ, onu işleyecek çiftçilere emanet edilir. Hasat zamanı geldiğinde, sahibine ona düşen payı vereceklerdir. Oysa… Oysa sahibinin güvenini kazanmış olan o çiftçiler, sahibinin payını tahsil etmek için gönderdiği hizmetkarları öldürürler. “son olarak” tek oğlunu gönderir; onlar ona aynı şekilde davranırlar; kötü insanlara yakışır bir mantıkla: mirasçıyı öldürelim. İsa’nın bu benzetmeyi anlattığı kişiler, O’nu ortadan kaldırmaya karar vermişlerdi; dolayısıyla durumlarına yapılan ima açıktı. Natan’ın 
Davut’a yaptığı gibi, İsa da onlardan bu çiftçilerin neyi hak ettiklerini söymelerini ister. Ve onlar, hiç tereddüt etmeden, bu çiftçilerin ölümü hak ettiklerini ve bağdan tamamen çıkarılmaları gerektiğini, bağın da başkalarına devredilmesi gerektiğini söylerler. Kendi günahlarını kabul etmedikleri için, henüz kendi mahkumiyetlerini ilan ettiklerinin farkında değillerdir. Rab, tapınağa eşlik eden hacıların söylediği mezmuru kullanarak, onları başka bir düşünceye davet eder. O mezmur, sonunda, inşaat sorumluları 
tarafından reddedilmiş, fakat daha sonra Allah’ın müdahalesi sayesinde tüm binaya sağlamlık ve güvenlik kazandıran ana taş haline gelmiş köşe taşı olan bir binadan bahseder. Bina ve taşlara yapılan bu atıf, bizi 
tam da O’nun, yani halkın iyiliğinden sorumlu olanlar tarafından ölüme mahkum edilen köşe taşı İsa’nın üzerine kurulmuş Kilise’yi düşünmeye hazırlar. İsa ölümünden sonra, İsa Allah tarafından elinden tutularak 
yeniden hayata döndürülecek, hatta diriltilecektir. Ve Kilise, onu yönlendirecek ve meyve vermesi için besleyecek olan havarilerine teslim edilecektir; bu meyve, Baba’nın beklediği ve arzuladığı meyvedir: tüm 
insanları, hem Peder’den hem de Oğul’dan armağan olarak aldığı sevgiyi yaşayan tek bir halk olarak bir araya getirmek. Kilise, Allah’ın krallığı ya da göklerin krallığı olarak adlandırılan o yeni halk 
olacaktır. Bu halkı oluşturacak herkes, Baba’nın iyiliğine ve merhametine güvenecek 
ve bu nedenle, Aziz Pavlus’un öğütlediği gibi, hiçbir nedenle endişelenmeyeceklerdir. Güvenli ellerde olduklarını bilirler ve sevilen çocuklar olarak dinleneceklerine güvenerek dua etmeye devam ederler. Duaları kabul edilir, çünkü onların ilk ve en kesin duası, Baba’nın isteğini yerine getirmenin güçlü arzusu ile birlikte gelen dinleme tutumudur. Ve dualarının kabulü şu şekilde ortaya çıkar: “Her aklın ötesinde olan Allah’ın esenliği, Mesih İsa’da kalplerinizi ve zihinlerinizi koruyacaktır.” İsa, tam da Peder’in dünyayı değiştirmek, 
onu itaatsizliğin yerinden sevginin yerine, dolayısıyla da herkes için barışın yerine dönüştürmek üzere gönderdiği kişidir.                     
                                 

P. Vigilio Covi

Litürji

Kutsal Kitab’ın Okunması

1. Okuma: Hezekiel 18,25-28; Mezmur 23; 2. Okuma: Filipililere 2,1-11; İncil: Matta 21,28-32

Aziz Pavlus’un Filipililere yazdığı mektupta, onlardan teselli ve rahatlık aradığını ifade eden samimi sözlerini duymak bize çok iyi geliyor. Peki, bunu bulabilecek mi? İyi bir ebeveynin çocukları arasındaki birlik ve uyumdan teselli bulması gibi, Pavlus da Hristiyanların birliğinden, karşılıklı sevgilerinden ve Hristiyan 
topluluklarının içinde de kolayca ortaya çıkan bölünme ya da kıskançlık ayartmalarına karşı kazandıkları zaferlerden teselli bulur. İnsanların düşmanı olan “Bölücü”, her zaman pusuda beklemektedir ve kalpleri 
bölmekle aralarındaki Allah’ın eserini yok etmenin yeterli olduğunu bilir. Bu nedenle Aziz Pavlus, üstünlük ya da kibir arzusuna boyun eğmemeyi, aksine alçakgönüllülükte yarışmayı güçle tavsiye eder: “Herkes 
başkalarını kendinden üstün görsün. Herkes kendi çıkarını değil, başkalarının çıkarını da gözetsin”.
Bu elbette kolay değildir, fakat kendini inkar edip tam bir birlik ve huzurlu bir uyuma ulaşmanın yolu vardır: İsa’nın insanlığına, yeryüzündeki yürüyüşüne, ilahi yaşamdan alçalıp insan yaşamını tüm zorlukları ve çelişkileriyle birlikte yaşamayı seçmesine sevgi ile bakmaktır. İsa’nın hayatında alçakgönüllülüğe ayrılan yer oldukça önemlidir; bunu, O’nun aşağılanmaları, özellikle de sadece acı verici değil, aynı zamanda aşağılayıcı bile bir ölümü kabul ettiğinde görürüz.

İsa’yı gözetmek! Bu çok bariz bir şey gibi görünse de, havari bunu 
Hristiyanlara hatırlatma gereği duymaktadır: bunu unutmak kolaydır. Rab’bin Beden Almasına ve Istıraplarına dikkatimizi yönelterek, köydeki cemaatlar ve başka Hristiyan gruplar içinde baskın hale gelen gerilimleri ve sürtüşmeleri aşmak için ilham ve içsel güç alırız; bu daima gereklidir, çünkü bazıları gözlerini İsa’ya çevirmeyi unutur. İsa’ya baktığımızda sadece haçı değil, aynı zamanda O’nun Peder tarafından yüceltilişini de görürüz. Şimdi O’nun önünde “her diz çöker” ve “her dil” O’nu yüceltir. Bu bizi umutla doldurur ve kardeşlerimizin 
hatalarına ve günahlarına sabırla tahammül etmek, hizmetlerimizi ve sadakatimizi alçakgönüllülükle sürdürmek için bize daha da fazla güç verir. İlk okuma ve İncil, kişisel sorumluluğumuza dikkatimizi çekmek istiyor. Peygamber Hezekiel, bize, Allah’a bir şeyler öğretebileceğimizi iddia ederek günahlarımızdan O’nu sorumlu tutma eğiliminden, yani “Rab’bin davranışları doğru değil” diyerek O’nu suçlama eğiliminden dolayı bizi uyarıyor. Her birimiz, ne kadar iyi olsak da, itaatsizlik ettiğimizde sanki kendi kendimizi ölüme mahkum ediyormuşuz gibiyiz. Oysa kötü bir kişi tövbe ederse, yaşam yoluna girer. Hristiyan cemaatte herkes kendi 
davranışlarına dikkat edecektir: Bir kardeşimiz kötü davranırsa, ben onu taklit etmeye ya da sevgisiz bir şekilde tepki göstermeye yetkim yoktur. İsa, bu öğretiyi iki oğulun benzetmesiyle vurgular: biri itaat etmek 
istemez, ama sonra pişmanlık duyar ve itaat eder; diğeri ise babasına “evet” der, ama sonra hiçbir şey yapmaz. Rab, sözde güzel bir “evet” diyenlerle, Allah’a layık olduklarını düşünüp övünen ve O’nu güzel 
unvanlar ve ilahilerle yücelten, fakat O’nun yaptıklarına dikkat etmeyen ve O’nun isteğini, özellikle de Allah’ın armağanı olan Oğlu’nu kabul etme isteğini yerine getirmeyen dindar kişileri temsil eder: gerçekten 
bunlar, eski peygamberlik sözlerinin tam da İsa’da ve O’nun aracılığıyla gerçekleştiğini kabul etmeyi reddediyorlar. Diğer oğluyla ise, tamamen yoldan sapmış, ateist gibi yaşayan, bu dünyevi şeylere dalmış, 
tutkularını tatmin eden, fakat daha sonra İsa’nın Allah’tan geldiğini kabul eden, O’na yaklaşan, O’nu dinleyen ve O’nu sevmeye başlayarak hayatlarını değiştiren insanları temsil eder: bunlar vergi tahsildarları 
ve fahişelerdir. Bu olaylar ayda değil, tam da burada, bugün, aramızda gerçekleşiyor. İsa, sözlerinin, halk tarafından saygın ve itibarlı sayılan kişiler için, yani önünde duran baş kahinler ve din bilginleri için bir azarlama gibi geldiğinin farkındaydı: Bunlar sadece azarlama değil, aynı zamanda O’nun 
sözünün Allah’ın Sözü olduğunu kabul ederek O’nu kabul etmeleri ve dinlemeleri için bir bildirme, öğüt ve teşvikti. İşte, bu sözleri her şeyden önce benim içindir. İsa’nın Allah’ın gönderdiği kişi olduğuna iman etmeye ihtiyacı olan benim; O’nun Oğlu’nu kabul edip dinleyerek Allah’a gerçekten itaat etmem için uyarılmaya ihtiyacım olan benim; aksi takdirde, ait olduğum Hristiyan cemaatinde kolayca bölünmeler, iddialar ve alınganlıklar ortaya çıkacaktır. Bunlar benim tarafımdan da olacaktır. Bu şekilde Allah’a şan vermeyeceğim ve vermeyeceğiz. Öyleyse gözlerimizi İsa’ya sabitleyelim, her zaman O’nun yanında olmaya karar verelim!

P. Vigilio Covi

Litürji

Kutsal Kitab’ın Okunması

1. Okuma: Yeşaya 55,6-9; Mezmur 144; 2. Okuma: Filipililer 1,20-27;  İncil: Matta 20,1-16

İsa, Petrus’un bir sorusuna cevap vermek ister, daha doğrusu cevap vermek zorundadır. Zenginliği yüzünden Rab’bi izlemeye cesaret edemeyen gencin arkasını dönüp gittiğini  gördükten sonra Petrus söz alarak, 
kendilerinin, yani öğrencilerin O’nunla birlikte olmak için her şeyi bıraktıklarını söyledi. Ve sordu: “Peki biz ne kazanacağız?”. Biz de kendimize soruyoruz: Allah’ın krallığında ödüller nelerdir? Gökten gelen Kral’ı izleyenler ne elde ederler? Bu dünyada en azından biraz refah, biraz daha fazla servet, görünür bir ödül elde edecekler mi? Bunlar, Hristiyanların ağzından sıkça duyulan sorulardır: ‘Dua ettim, ayine gittim, uzun hac yolculukları yaptım, ama işte bu hale geldim: fakir, hasta, beklenmedik haçları taşımak zorunda! Emeklerimin karşılığı bu mu?’. İsa’nın cevabı, peygamber Yeşaya tarafından önceden müjdelenmiş bir benzetmedir; Yeşaya, Allah adına şu gerçeği aktarmıştır: “Benim düşüncelerim sizin düşünceleriniz değildir, sizin yollarınız benim yollarım değildir”. Eğer öyleyse, Allah’ın düşüncelerini öğrenmemiz ve dolayısıyla tamamen yanlış olan, bizi aldatıp göklerin krallığına değil dünyaya ait kılan kendi düşüncelerimizi değiştirmeye hazır olmamız 
gerekir. Nitekim peygamber şöyle devam eder: “Gök yeryüzünden ne kadar yüksekse, o kadar… benim düşüncelerim de sizin düşüncelerinizden yüksektir”. Bu zararı gidermek için ne yapacağız? Havarinin bize tavsiye ettiği gibi, İsa’nın Sözüyle tutarlı olmak için O’nu dikkatle dinleyeceğiz: “Öyleyse Mesih’in Müjdesi’ne layık bir şekilde davranın”. O “Mesih’le birlikte olmak için bu hayattan ayrılmayı arzuluyorum, … ama 
sizin için benim bedenimde kalmam daha gerekli” diyerek bize bir örnek sunar. Arzularımız, bu dünyada refah arayan dünyevi arzular olmayacaktır: Aziz Pavlus, Mesih İsa ile birleşmek için ölmeyi arzulamaktadır! Fakat bu arzu da manevi bencillikten kaynaklanabilir; bu nedenle kardeşlerini sevmek için, acı çekmek üzere bu dünyada kalmaya razı olur. Evet, çünkü İncil’i yaymak için o her zaman her türlü acıyla yüzleşmek zorunda kalmıştır. Göklerin krallığında kendisi için yaşamaz! İsa tam da göklerin krallığından, yani yukarıdan gelen, Peder tarafından gönderilen Kral ile, yani Kendisi ile birlikte yaşama biçimimizden bahsediyor. O, bu benzetmeyi de diğerleri gibi şöyle başlatır: “Göklerin krallığı şuna benzer…”. Öğrenmeye dikkat edeceğiz. Bir ev sahibi bir bağa sahiptir: Dinleyenler elbette Allah’ın sevdiği halkı düşünür. Bağ, şarap yapmak için üzüm verir, fakat üzümleri toplamak ve sıkmak için çok sayıda işçiye ihtiyaç vardır. İşte bu ev sahibi, günün her saati işçi aramaktan başka bir şey yapmaz. Bağı işçilerle doldurmak ister. İşsiz olan herkes uygundur: onları özgeçmişlerini sormadan çağırır. Onlara ücret ödemekle de ilgilenir: ilk gelenlerle anlaşır ve günde bir dinara 
üzerinde mutabık kalır. Diğerlerine ücretten bahseder, fakat sadece bir ücret olacağını ve adil olacağını söyler. En son gelenlere, yani öğleden sonra saat beşte gelenlere, ücretten hiç bahsetmez bile. Herkes çalışır: Efendi için gerekli olan tüm şarap hazır olacaktır. Bununla ne yapacak? Kana’daki düğün için, oğlunun düğünü sayesinde yeryüzüne sevinç yaymak için ona ihtiyacı var! Ve Son Akşam Yemeği için, Oğlu’nun kanının kadehi için, her zaman O’nu kabul edecek insanlara bağışlama bahşetmek için ona ihtiyacı olacak. Efendinin, ücreti dağıtmakla görevli bir idarecisi vardır. En son gelenlerden, yani en az çalışmış olanlardan başlamalıdır. Her biri bir dinar alır, diğerleri de öyle. Neden? Bu efendi, birinin yaptıklarına veya kaç saat çalıştığına göre neyi hak ettiğini sorgulamıyor mu? Hayır, bu efendi saatlerin sayısına ya da işin miktarına bakmaz. Her birinin yüzüne bakar ve herkesin, en son gelenler dahil, kendisine itaat ettiğini, onu sevdiğini ve hizmet ettiğini, sadakatle onun kulları olduklarını görür. Bu yüzden onlara sevgisini bahşeder. Bu sevgi bölünemez; birine tam, diğerine yarım veremez. Onun sevgisi, somut haliyle, Oğlu’dur. Ve bu, son dakikada gelmiş çarmıhtaki hırsız için olduğu gibi, herkes için tamdır: o hırsız son dakikada tövbe ederek O’nun oldu, O’nun dostu, O’nun krallığının bir üyesi oldu. Efendi en son gelenlerin aldıklarına kıskançlık gösteren ilk gelenlerden birine şöyle demelidir: «Bu son gelene de sana verdiğim kadar vermek istiyorum: Kendi malımla istediğimi yapamaz mıyım?». Çünkü ödülü verirken, O, her birinin yaptığı işe değil, onların itaatine ve herkes için eşit olan kendi iyiliğine bakar: herkesin bunu görmesini ve bundan yararlanmasını ister. Göklerin krallığında herkes O’ndan, kardeşlerine O’nun gözlerinin ışığıyla, iyilikle bakmayı öğrenecek; aksi takdirde, göklerin krallığında olmaktan sevinç duymayacaklar. Gerçekten de O’nun düşünceleri bizimkilere benzememektedirler.

P. Vigilio Covi

Litürji

Kutsal Kitab’ın Okunması

1. Okuma Yeremya 20,7-9; Mezmur 62; 2. Okuma Romalılar 12,1-2; İncil Matta 16,21-27

Allah’ın düşünceleri ve planları bizim için gerçekten öngörülemez. O bizi şaşırtır; tıpkı bugün peygamber Yeremya’nın söylediği gibi: «Beni kandırdın, ya Rab, ben de kandım». Rab konuştuğunda bizi ikna eder, ama 
sonra O’nun yapmak ve söylemek istediklerinin bizim anladığımızdan farklı olduğunu fark ederiz. Bu yüzden peygamber şöyle der: «Beni kandırdın». Allah’ın teklifi güzel görünür, ama sonra insanların bunu kabul etmediği ortaya çıkar. İnsanların gerçekten başka düşünceleri ve zıt arzuları vardır; öyle ki, Allah’ın tekliflerini duyuran kişi, kendisi de reddedilmiş ve zulüm görmüş bulur. Yeremya, kendisini insanların gözünde sevimsiz kılan sözleri duyurma davetini geri çevirmek ister, fakat şöyle demek zorundadır: «yüreğimde yanan bir ateş sanki vardı» öyle ki itaat etmeyi reddedemez. İşte İsa’nın öğrencilerine de olan budur: O, onlara, Simun Petrus’un “Mesih, yaşayan Allah’ın Oğlu” olarak ilan ettiği Kendisi için olan Allah’ın isteğini bildirir. Ve işte 
tam da bu öğrenci, haça gerilmeyi, ölümü ve dirilişi öngören Öğretmeninin peygamberliğini reddeder. Bunu duyduktan sonra, İsa’nın karşısına çıkıp O’nu azarlar; bunu kendinden emin bir şekilde yapar, 
belki de iman beyanı nedeniyle İsa tarafından övülmüş olması yüzündendir. O, İsa’nın kim olduğunu bilir, fakat O’nun yolunu kabul etmez; O’nun için öngörülen şeyin Baba’nın isteği olduğunu bilmez. 

Peygamberler bunu açıkça bildirir ve İsa da onların sözlerini açıkça tekrarlar, fakat Petrus bunu kabul etmez; şöyle der: «Allah korusun, ya Rab! Senin başına asla böyle bir şey gelmeyecek!». İnsana hoş gelmese 
de, Rab’bin sözleri değişmez. Petrus, Allah’ın krallığında önemli bir rol üstlenmiştir, yine de uyarılması, azarlanması ve eğitilmesi gerekir. İsa ona şöyle demelidir: “Çekil önümden”, öğrencinin yerini hatırlatır 
ve sanki sen benim öğretmenimmişsin gibi öne çıkma der. Yerine dön, aksi takdirde “Sen  bana engel oluyorsun”, yani: sözlerinle gösterdiğin reddiye ile, Peder’in isteğini yerine getirmemi, haçımı taşıyarak 
insanları kurtarmamı engellemeye çalışıyorsun; sözlerin, yeryüzünde göklerin krallığının doğuşunu her zaman engellemek isteyen, çölde bana putperestlerin benimsediği seçimleri önererek beni aldatmaya çalışmış olan düşman Şeytan’a yakışır. İsa, tüm öğrenciler için öğretisini tamamlar. Haç, sadece Kendisinin ayrıcalığı değildir; O’nu izlemek isteyen herkesin normal durumudur. Göklerin krallığını oluşturmak, 
sadece kralına değil, herkese bir bedel ödetir. O, örnek olur ve her şeyden önce motivasyonu gösterir: «Hizmet etmek ve birçokları için canını feda etmek». Öğrenciler hangi haçı taşıyacaklar? Kendilerini 
inkar edecekler! Bu, tüm insani arzularla çelişen sözdür: kendini inkar etmek! Bunun için fırsatlar, çeşitli ve her gün karşımıza çıkandır. Kendimi nasıl inkar edebilirim? Her şeyden önce, hiçbir şeyden şikayet 
etmem. Sağlık sorunlarımdan, unutkanlıklarımdan, yetersizliklerimden şikayet etmem, ama her şeyden önce başkalarından şikayet etmem: bana nasıl davrandıklarından, beni nasıl anlamadıklarından, gecikmeleriyle 
beni nasıl beklettiklerinden, merhametsizce konuştuklarından, bazen beni nasıl hor gördüklerinden ya da dinlemediklerinden; ve onların günahlarından da şikayet etmem. Konuşmalarımı kontrol ettiğimde ve 
saldırgan sözlere bile huzur ve yumuşaklıkla cevap verdiğimde de kendimi inkar ediyorum. Üstelik her gün, kendi aceleciliğimi ve arzularımı inkar ederek, her şeyi huzur, sükunet ve Baba’ya ve O’nun ilahi düşüncelerine teslimiyetle karşılayarak üstesinden gelmem gereken beklenmedik durumlar vardır. Böylelikle, tam bugün Aziz Pavlus’un bize armağan ettiği sözü de yerine getirmiş oluruz: «kendinizi Allah’a diri, kutsal ve O’nu hoşnut eden bir kurban olarak sunun». O da bize kendimizi inkar etmenin bir yorumunu sunarak şöyle der: «Bu dünyaya uymayın, ama düşünce biçiminizi yenileyerek kendinizi dönüştürün». Biz göklerin krallığında yaşıyoruz ve bu nedenle bu dünya için ‘normal’ sayılan davranış biçimlerini benimsememeye ya da sürdürmemeye çalışıyoruz. Küçük ve büyük meselelerde, kibir, gurur, çeşitli biçimlerdeki bencillik ve 
açgözlülüğün kural olduğu bu dünyada düşünülüp hareket edildiği gibi düşünmeye ve hareket etmeye zaten fazlasıyla alışmış durumdayız. İsa’nın öğretileri sayesinde düşünme ve davranış biçimlerimizi yeniliyoruz. Bu nedenle, kendimizi inkar etmeyi öğrenmemiz gerekir; bu bizim için bir haç, bazen de ağır bir haç haline gelse bile. İşte bu haç sayesinde «Allah’a hoş gelen, kutsal ve canlı bir kurban» haline geliriz. İsa’ya itaat etmek bizim için bir sevinçtir; bu itaat, bizimle birlikte ya da yakınımızda yaşayan insanlar tarafından takdir edilmese de. Yeremya gibi şöyle diyeceğiz: “Kalbimde yanan bir ateş vardı”; bu, O’na olan her itaatimizi büyük bir lütuf olarak yaşamamızı sağlayan İsa’nın yaktığı ateştir!
P. Vigilio Covi