Haberler (Türkçe)

İStanbul Papalık Vekilliği Latin Katolik Kiliseleri 2026 Kutsal Hafta ve Paskalya Ayin Programları

Süryan Katolik Kilisesi Sacre Coeur Kilisesi 2026 Kutsal Hafta ve Paskalya Ayin Programı

Keldani Kilisesi 2026 Kutsal Hafta ve Paskalya Kutsal Ayin Programı

İzmir Başepsikoposluğu Aziz Yuhanna Katedrali Kutsal Hafta ve Paskalya Programı

İstanbul ve Türkiye Ermeni Katolik Patrikliği 2026 Paskalya Programı

Anadolu Havarisel Vekilliği Kutsal Hafta ve Paskalya Ayin Programları

Litürji

Kutsal Kitab’ın Okunması

I. Okuma Yeşaya 42,1-4.6-7 Mezmur 28 II. Okuma Elçilerin İşleri 10,34-38 İncil Matta 3,13-17

«Yahya’nın vaftiz çağrısından sonra Celile’den başlayarak tüm Yahudiye’de meydana gelen olayları, Allah‘ın, Nasıralı İsa’yı nasıl Kutsal Ruh’la ve kudretle meshettiğini biliyorsunuz» böylece Petrus, İsa’nın Ürdün Nehri’nde aldığı vaftizin anlamını anladı.

Yahya’nın önünde nehre girenler günahkarlardı. Peygamber herkesten günahlarını itiraf etmelerini istiyordu, böylece dünyanın günahlarını ortadan kaldıracak ve sonra Kutsal Ruh ile vaftiz edecek olanı kabul edip dinleyebileceklerdi. Hepsi günahkardı, ama İsa’nın kendisi karşısına çıktığında, Yahya O’nun günahkar olmadığını anladı. O da diğerlerinin arasında neden vardı? Onu vaftiz etmeyi reddetmeye çalıştı. Ama İsa’nın şu sözleriyle ikna oldu: “Doğruluğun her gereğini yerine getirmemiz için uygun olan budur.”

Ne tür bir doğruluğu yerine getirmeleri gerekiyordu? Bunu daha sonra, başka bir vesileyle, Kendisinin suçlular arasında sayılması gerektiğini söylediğinde anlayacağız. 

Burada, Kudüs’ten uzakta yaşanan bu an, İsa’nın insanlar tarafından mahkum edileceği anın bir kehanetidir. O zaman insanlar O’nu günahkar olarak göreceklerdir, ama O, bu mahkumiyeti bir zorlama olarak kabul etmek istememektedir: burada, şimdi, kötü adamın durumunu, onun yerine ölüm cezasına çarptırılmaya kadar, Kendisi için kabul etmek istediğini beyan etmektedir. İsa kendi ölümünü günahının cezası olarak görmüyor, aksine, şu anda aralarında bulunduğu günahkarları ve Kendisinin aralarında bulunmasını kabul eden herkesi kurtarmak için onu görüp kabul ediyor.

“Doğruluk”, insanları Adem’in günahının onları soktuğu durumdan kurtarmak ve Baba olarak onları sevmek için çabalayan Allah’ın isteğidir. Şimdi bu “Doğruluk” gerçekleşiyor. Yahya, İsa’nın önerisini kabul ediyor ve herkesin İsa’nın da kendileri gibi bir insan olduğuna inanmasına izin veriyor.

İsa’nın sevgisini, şimdiden “sonuna kadar” sevgi olarak ortaya çıkan İsa’nın sevgisini gören Baba Allah’ın Kendisi, bu sevginin kendi sevgisi, aşırı alçakgönüllülükle yaşanan ilahi sevgi olduğunu, herkese açıklıyor: «Sevgili Oğlum budur, O’ndan hoşnudum.»

Bu sözlerle, İsa, hiçbir şey yapmadan, Allah’ın Oğlu, peygamberin bahsettiği kişi ilan ediliyor: “İşte kendisine destek olduğum, gönlümün hoşnut olduğu seçtiğim kulum! Ruhumu onun üzerine koydum. uluslara adaleti ulaştıracak.” O’nun da diğerleri gibi günahkar sayılabileceği gerçeği, rahatsız edici değildir: bu şekilde tüm günahkarlara kurtarılabileceklerini ve umut alabileceklerini gösterebiliyor. Peygamber ayrıca şunu ekliyor: ”Ben, Rab, seni adalet için çağırdım.” İsa Allah’ın, Kendisini O’nun gerçeğinde istediğini biliyor, tıpkı on iki yaşındayken anne babasına söylediği gibi. İşte, şimdi Baba’nın, halk ve tüm uluslar için isteğini, yani Kendi “adaleti”ni ortaya koymaya başlıyor. Tüm dünya, Kendi sevgisinin nereye kadar geldiğinibilmelidir. Yıldızbilimcilerin Beytlehem’e gelişiyle bu “adalet” ortaya çıkmaya başlamıştı ve şimdi İsa onu benimsiyor.

Ürdün Nehri’nde yaşanan olay, İsa’ya yeni bir bakış açısıyla bakmamıza hazırlıyor. O bizi her zaman şaşırtmaya devam edecek. Ama bu olayla hazırlanan bizler, O’nun “Düşmanlarınızı sevin”, “Diğer yanağınızı çevirin”, “Yetmiş kere yedi kez affedin” dediğinde artık şaşırmayacağız. Bunları sadece güzel sözler olarak görmeyeceğiz, çünkü O’nun bunlara katlandığını değil, kabul ettiğini, bizi günahkarları kurtarmak için kendi isteğiyle önceden öngördüğünü göreceğiz. 

Bu bayramı, kendimizin de çağrıldığı ve İsa’nın öğrencileri olarak yaşamak istediğimiz hizmeti anlatan bir bayram olarak yaşayalım. Kardeşlerimizi, dostlarımız olsundüşmanlarımız olsun, hak ettikleri cezadan kurtarmak için, işlemediğimiz bir suçtan suçlu sayılmaktan kaçınmayacak kadar sevgiyi yaşayacağız.

Birçok azizin hayatında, İsa’nın bu sevgisinin parladığı olaylar anlatılır: bunlar, bizi cesaretlendiren ve bize de gökteki Babamızın “adaletini” gösterebileceğimizi garanti eden olaylardır. Gözümüz her gün, Allah Babamız tarafından “Kutsal Ruh ve güçle” kutsanmış İsa’ya bakacak!

P. Vigilio Covi

Sorelle Fraternità Gesù Risorto – Konya
miriam@cinquepani.it

Okuma Yar. 3,9-15.20 Mezmur 97 2.Okuma Ef. 1,3-6.11-12 İncil Lk 1,26-38

Litürji

Kutsal Kitab’ın Okunması

Bugün Allah’ın sesini dinleyen Meryem’i düşünelim: o, hepimizi temsil eden kadın olan Havva’nın yapamadığını yaptı. Havva hepimizi temsil etmekte, çünkü maalesef hepimiz onun durumundayız. Allah’ın sesini dinlediğimizde ilk yaptığımız şüphe etmektir, zekamızın dışarıdan sözlere ihtiyaç olmadığını, onu; başkalarını, Allah’ı dahil dinlemeden kullanabildiğimizi düşünüyoruz. Havva aynen böyle yapmıştı. O, Allah’ın Sözünden şüphe etti ve kendisinin daha hikmetli ve bilgili olduğunu düşünüp tam da Allah’tan şüpheye iten sesine kulak asarak kandırıldı.

Allah’ın Sözünü dinlesek birçok hayal kırıklığını yaşamamış olurduk! Bugünkü bayram, Allah’ın bizim sadece iyiliğimizi istediğini ve bizim O’na daima güvenebileceğimizi anlamamıza yararsa, Meryem mutlu olur ve gerçekten kutlandığını hisseder.

İnsanları kandıran yılan cezalandırılıyor, ama onu dinleyen insanlar bu büyük hatanın sonuçlarını çekiyorlar. Sonuçlarını Adem’in bütün evlatları miras alıyor: onlar, tarihine itaatsizliğin girmesi yüzünden büyük acılar çekiyorlar. Ne çok günahlar ve bunların yüzünden çekilen ne çok acılar! Tüm ruhani, manevi ve fiziksel acılar

Bunun için yeni bir dünyayı başlatacak, itaatsizlik etmeyecek, Baba’nın devamlı olarak yankıladığı Sözünü unutmayacak, yüreğin derinliğinde Allah’ın sesini dinlemeyi öğretecek bir Annenin bize verilmesini ne kadar çokistiyoruz!

Meryem, Allah’ın meleğini dinliyor, yardım diliyor ve kendini hazır olarak sunuyor. Söz, ona sahip olarak onun aracılığıyla gerçekleşecektir. Melek ona insana imkansız bir şeyi, Allah’ın peygamberliğinin gerçekleşeceğini bildiriyor: Meryem ‘Hayır’ demiyor, sadece ne yapması gerektiğini soruyor, ne şekilde faydalı olabileceğini merak ediyor. “İşte, Rab’bin hizmetkarıyım, bende O’nun Söz’ü gerçekleşsin!”. Meryem; dünyayı değiştirecek bir cümle, dünyayı günah durumundan lütuf mabedine, egoizm yerinden sevgi bahçesine değiştiren bir cümle telaffuz ediyor.

Bugün Meryem’i kutlarken onu biz günahkarlar için kurtuluşumuzun teminatı, Allah’ın bize doğru olan iyiliğinin işareti ve O’nun sevgisinin bedava oluşunun garantisi olarak görüyoruz. Meryem’e kötülük dokunmuyorsa bu, Allah’ın bir armağanıdır. Ve de bu armağan affa ve yeni yaşama ihtiyacımız olan bizler için gerçekleşti.

Meryem’i kutlarken, daima bize yardım etmeye hazır olan Allah’ın sevgisini kutluyoruz. Meryem’i tamamen saf olarak kutluyoruz, çünkü onda beliren Allah sevgisi tamdır. O, lütuf ile doludur, çünkü Allah ona her şeyi, tüm sevgisinin güzelliği ve sadakatini bağışladı. Meryem’i onurlandırarak yüreğimiz gerçek yolu, Baba’ya doğru yönelmek için en doğru ve güvenli yolu bulmaktadır.

Meryem, alçakgönüllülüğün parladığı Anne, Allah’ın sadakatini yansıtan Anne, göksel mutluluğunda bizi hatırla! Işık sende gölgeyi bulmamaktadır, sende bizlerin mahvettiğimiz Baba’nın sevgisinin ve planının güzelliğini görürüz: bizi Kurtuluşa doğru getir, bize Kurtarıcıyı bağışla!

P. Vigilio Covi